سالگرد هجدهم تیر ماه 1386

با دلی شکسته و غمی سنگین می نویسم ، بار دیگر فرزندان این ملت در 18 تیرماه با یورش وحشیانه دژخیم دستگیر و روانه زندانهای مخوف و تاریک شدند.
آیا حکومتیان تاکنون نفهیمده که زندان جوانان را، یعنی این برومندان و مبارزین حقوق بشر را بیشتر به تفکر می کشاند و آنان را نسبت به گذشته و افکارشان مصمم تر می کند؟
آیا دیکتاتور بعد از سالیان دراز و ایجاد استبداد مذهبی در کشور و کشتار جمعی و وحشیانه نظیر تابستان 67 هنوز هم نمی داند که تفکر را به صلیب نمی توان کشید؟
شجاعت دانشجویان پلی تکنیک ، مشت محکمی بود و هست بر دهان دیکتاتورین حکومتی و اینک آنان پروسه ای دیگر را تعریف نموده اند ، بدین معنا که در سالگرد 18 تیر به دفتر ادوار یورش برده همه را دستگیر و دفتر این حزب را پلمپ می کنند، همچنین صبح همانروز دگر فرزندان این ملت ، دانشجویان و فعالین دفتر تحکیم وحدت را ربوده و سرانجام به اوین منتقل می کنند.
مستبدین حکومت مذهبی در خوابی بس عمیق فرو رفته اند و نمی دانند که ایرانی به جوش می آید ، می خروشد و سیل می گردد و زمین را از آلودگیها به زودی پاک می گرداند.
آنان در تصور ذبح آزادی ، 18 تیر را بوچود آوردند.
اسانلو ، ریاست محترم سندیکای شرکت واحد را ربودند.
در شهرهای مختلف آذربایجان و کردستان و ... اقدام به حکومت نظامی اعلام نشده نمودند.
خانواده زندانیان را تهدید و شکنجه می کنند.
اما دل گرفته من برای حوادث تلخ به تنهایی نیست ، دل من از متحد نبودنها گرفته است ، زیرا فقط کافی است این ملت با کمی اندیشه ، برای روزی خود را به جای خانواده این عزیزان قرار داده و حس کنند که از سوی دیکتاتور بر آنان که ندای آزادی سر می دهند چه ها که روا نمی دارند، آری ، آزادی من و تو ، شاید پس از درنگی تفکر به خود آییم و دست اتحاد به هم دهیم .
روی سخنم با مردمی است که تحت شدیدترین اوضاع تورم اقتصادی قرار گرفته اند ، تمامی حقوقشان ضایع می گردد، بنزین به روی آنان بسته می شود ، گاز نیز شاید سهمیه بندی گردد، تعرفه برق نسبت به سال گذشته بر آن افزوده شده است ، مسکن آن قدر گران است که بسیاری از سرپرست خانواده ها شرمنده زن و بچه خود گشته اند، خرید جزئی ترین وسایل ضروری زندگی اعم از لبنی و غیره با گرانی روبرو شده است.
حداقل در خواست من فقط و فقط کمی اندیشیدن و خود را در مقام انسان دیدن است ،
باز هم سکوت ، تا به کی؟؟؟؟
مگر نه این که خداوند در قرآن می فرماید:
هر ملتی مستوجب همان حکومتی است که بر آنها مسلط است .
بیائیم حداقل به خود ثابت کنیم ، ما بیش از این لایقیم.